Arrg!

þar hló ég upphátt...

Ég: Uh, já, var það ekki í gær

Jón Lárus: Nei, nýju kredit- og debetkortin

Ég: Ah

Þannig að við erum á leiðinni að sækja kort og kort. Verst að það er farið að rigna.

Allt gert til að reyna að bjarga einhverjum glötuðum sálum. Þarna var spilað Jesúpopp eins og það gerist verst! Muzakkið maður minn. Því miður (eða kannski sem betur fer) þá var myndbandið, sem við tókum ekki nothæft fyrir vindgnauði.

Erum að koma af Skúlagötunni inn á Snorrabraut, bíll á eftir okkur, við förum fyrst á hægri akrein og síðan beint á þá vinstri, bílstjórinn á eftir okkur ekki á miklum hraða en væntanlega á leiðinni að gefa í. (Þurfti ekkert að bremsa). Nema hvað, hann verður þetta litla brjálaður, flautar á okkur, keyrir svo alveg í afturendanum á okkur alla leið út á Tryggvagötu þar sem hann tekur framúr með látum, keyrir nokkurn veginn eðlilega alla leið að Búllunni, þar sem hann klossbremsar, 2-3 bíllengdum fyrr en hann hefði þurft, greinilega meiningin að við færum aftan á hann. Sem betur fer eru bæði viðbrögð Jóns í lagi og nógu langt milli bílanna til að hann náði auðveldlega að stöðva bílinn.

Þá tók hann af stað á ljósum, keyrði löturhægt, væntanlega að reyna að fá okkur til að taka framúr, ekki bitum við á það agn (enda ekki eins heimsk), þar til hann nennti þessu ekki lengur og spýtti í, áfram. Beygði svo aðra leið en við út af hringtorginu við Ánanaust/Mýrargötu, good riddance.

Einhvern veginn er ég ekki sérlega hissa á því að viðkomandi hafi verið með nýlegan bíl sinn kolklesstan að framan...

Reyndar ótrúlega margir sem virðast ekki geta skipt um skoðun í umferðinni, ég ÆTLAÐI að beygja hér til vinstri - sama hvað röðin er löng, í stað þess að fara kannski einum gatnamótum lengra, eða örlítið aðra leið.

Hann hefði hins vegar verið fljótari ef hann hefði tekið hægri beygju inn á planið hjá gamla tækniskólanum og snúið síðan við og farið áfram Bíldshöfðann.

sjá þessa grein.

Nú má ekki segja það sem honum ekki hentar.

Fáviti!

Hvernig líður þeim nú, þegar barn liggur í einangrun, þakið annars stigs brunasárum?

sjá hér

Vonandi batnar drengnum fljótt og vel. Og burt með risahvannirnar úr Hljómskálagarðinum, takk.

Ég fór fyrst í Bónus og svo í Hagkaup til að kaupa það, sem fékkst ekki í Bónus. Yfirleitt rýkur maður í gegnum búðina því það er næstum aldrei neinn þarna (draumabúð fyrir kaupandann en örugglega martröð fyrir keðjuna). Nema hvað á undan mér við kjötborðið voru tvær konur. Ég get svo svarið það að þær ætluðu bara að kaupa upp allt sem var í borðinu. Þegar ég kom að kjötborðinu þá var verið að handleika risastórt nautainnralærisstykki. þær létu skera það í tvennt. „Geturðu ekki pakkað því inn í lofttæmdar umbúðir?“ Jú, jú ekkert mál. Þegar afgreiðslumaðurinn (bara einn að afgreiða) kom til baka með stykkin í einum lofttæmdum poka þá: „Æi, ég vildi fá þetta í sitt hvorum pokanum!“ Afgreiðslumaðurinn, sem var nota bene mjög þolinmóður bjargaði því við (á meðan litu þær heilt parmaskinkulæri girndaraugum). Síðan ráku þær augun í nautafile, það var keypt líka og eitthvað annað nautastykki líka. Fjögur laxaflök fuku líka í kerruna.

Ég var farinn að hugsa um að ég hefði átt að fara frekar í Nóatún, þá loksins voru þær búnar að ljúka sér af í kjötborðinu. Þá var ég næstur og bað um 150 g af nautagúllasi. Það var ekki til! Ég fór næstum því að gráta. En kjötmeistarinn reddaði þessu í snatri. Tók eina nautastykkið, sem þær skildu eftir (höfðu örugglega ekki séð það), sneiddi smá flís af og saxaði niður í gúllas.

Núna erum við nýbúin að gæða okkur á bólunesu Ekki slæmt, frekar en endranær.

Við tókum vel í þetta, vorum náttúrlega með slatta af lögum pottþétt síðan í ferðinni, æfðum samt upp þrjú létt í viðbót sem margir okkar kunnu, en þurftum þó að taka svo sem hálftíma æfingu fyrir þetta. Sungum fyrir hópinn, Maggi kynnti lögin og íslenska tónlistarhefð á milli, þetta tók um 20 mínútur. Eftirá fórum við fjögur, ég sem tónskáld, Maggi sem organisti og kórstjóri, Svanhildur Óskarsdóttir miðalda- og handritafræðingur og Hjörtur Þorbjörnsson, grasafræðingur. Við héldum svo sem engar stórar tölur, en svöruðum spurningum og spjölluðum við fólkið, uppsett eins og panell. Tók um klukkutíma.

Eftir pallborðsumræðurnar kom forsvarsmaður Dananna til okkar og spurði hvort við værum með kórsjóð sem hann gæti gaukað einhverju í, eða hvort hann ætti að senda okkur geisladisk þegar hann kæmi heim, eða eitthvað þannig. Ég varð eiginlega orðlaus, (GEISLADISK!?!?) en sagði þó að við værum jú, með kórsjóð, söfnuðum meðal annars fyrir utanlandsferðum.

Hann sagðist þá ætla að borga okkur eitthvað daginn eftir, ég setti svo sem ekki upp neina upphæð, þar sem það hafði ekki verið talað um það fyrirfram. (kórinn tekur yfirleitt um 200 þúsund fyrir að halda konserta, klárt að þessi var ekki langur en samt!)

Daginn eftir, eftir tónleika okkar með Rakhmaninov kom umslagið, með heilum fimm þúsund íslenskum krónum. Ég hálfsé eftir að hafa ekki bara sagt - tja, við getum alveg eins gert þetta fyrir ekki neitt.

Dugir allavega ekki langt upp í næstu utanlandsferð, svo mikið er víst...

Sami prestur í gær og nú var hann greinilega að skjóta á yfirvaldið, væntanlega hefur hann verið að því síðast líka, í stað þess að vera meðvirk undirtylla.

Þetta breytir svo sem ekki því að ég er ánægð með þá ákvörðun að ganga úr kirkjunni, en rétt skal vera rétt.

Svo á Strikinu kom auðvitað þrumuveður og hellidemba.

Nú komin aftur upp á herbergi, hundblaut. Aular!

Ákváðum nú samt að gera fullan skammt af kaffibrauði, afmælisbarnið langaði til að hafa vöfflur með Nutella og ís, ekki málið.

Nema hvað.

Nutella fæst ekki í Krónunni, bara Nusco sem okkur finnst ekki nándarnærri eins gott. Steingleymdum að kíkja eftir því í Melabúðinni, þangað sem við fórum eftir Krónuna en væntanlega fæst það nú þar.

Í morgun skyldi staðan leiðrétt, bóndinn hljóp fyrst út í Krambúð, neinei, þar bara Nusco, þá út í 10-11 á Barónsstíg, þar var enn verra ástand, aðeins Euroshopper hnetusúkkulaðismjör.

Góð ráð dýr.

Hringdi í mömmu og pabba og bað þau koma við í búð og kippa með sér krukku. Auðsótt mál. (láðist reyndar að segja þeim að 10-11 hefði þegar verið reynt), þau komu við í nýju fínu Hagkaupsbúðinni í Garðabæ. Ekkert Nutella (hafið þið tekið eftir því, annars, að það er alveg sama hvað Hagkaupsbúðir eru stórar, það fæst ekkert fleira í þeim? Bara lengri rekkar af sömu vörunni). 10-11 í Grímsbæ, sama niðurstaða.

Þau hingað heim, Nutellalaus, ég tók bílinn (gaaah, en gestirnir voru komnir, tæpast tími til að hjóla), út í Nóatún í Nóatúni, hrifsaði krukku af blessaðri vörunni úr hillunni, borgaði, út, gaf sígaunanum með harmónikkuna hundraðkall og heim. Hjúkkitt.

Það eru náttúrlega sjálfsögð mannréttindi að fá Nutella á vöfflurnar sínar, ekki satt?